ناامیدی

م.ن : داره تعداد این شبام زیاد و زیادتر میشه ...

.

.

امروز وقتی رزیدنت روان پزشکی ، برای تشخیص دپرشن از خانومی ک تو بخش بستری بود میپرسید :

شده تا حالا احساس پوچی کنی؟

احساس 1 کنی ؟

احساس کنی اصلا برای چی زنده ای؟

احساس غم و افسردگی کنی؟

چیزی ک مدام تو ذهنم تکرار میشد این بود ک

داریم کسی و تا حالا همچین احساساتی نداشته بوده باشه؟!

.

بعد بحث مود یوتایمیک شد

و توضیح دکتر ثابتی راجع ب اینکه مود در بیماران بایپولار سینوسی و نوسانیه و مثل یک خط صاف نرمال نیس !

و صدای اعتراض من : ینی میگین ادمی ک دائما یوتایمیک باشه ، نرماله؟!!

`معلومه که نه ` یی ک دکتر گف ، باعث شد صدای نفس عمیق راحت روحمو بشنوم :)

.

.

.

روح قشنگم

غم عمیقی ک الان توی قلبت داری حسش میکنی خیلی طبیعیه

مثل همیشه بهش فرصت بده خودشو نشون بده و امید داشته باش که بگذره

خیلی چیزا تو این دنیا دست تو نیس، کاش بود ... ولی نیست

دنیا دقیقا همینقدر کیریع ک میبینی :)

ولی چ کنیم ک محکومیم ب امید ...

.

ب قول متین ، بخواب ... فردا همه چیز درست میشه

متین مرد و چیزی درست نشد :) ولی خب ما ... محکومیم ب امید ...